Ergens bij het veld, binnen of in een geventileerde kast, hangt het onopvallendste onderdeel van ons systeem: de edge-box. Een computer zonder scherm die de camera's uitleest, de beelden opslaat en verwerkt, en met de cloud praat. In dit bouwlog-artikel leggen we het belangrijkste ontwerpprincipe erachter uit, en waarom dat principe elke andere ontwerpkeuze heeft bepaald: de opname is heilig.
Een wedstrijd is niet over te doen
Software-mensen zijn gewend aan fouten die je kunt herstellen: opnieuw proberen, opnieuw laden, back-up terugzetten. Een voetbalwedstrijd hoort niet bij die categorie. De kampioenswedstrijd, het eerste doelpunt van een pupil, de comeback in de slotfase: het gebeurt één keer, en een systeem dat het mist, kan het nooit meer goedmaken. Daarom hebben we één regel boven alle andere gesteld: wat er ook faalt, de ruwe opname mag het nooit zijn. Elke technische keuze in de edge-box is aan die regel ondergeschikt.
Waarom de verwerking bij het veld staat en niet in de cloud
De modieuze route was geweest: camera's rechtstreeks naar de cloud, alles daar verwerken. Dat maakt de wedstrijd afhankelijk van de internetverbinding op precies het drukste moment van de week, en zoals we in het wifi-artikel beschreven is die verbinding op sportparken de minst betrouwbare schakel. Dus draaiden we het om: de camera's praten over een paar meter kabel met de edge-box, de box slaat alles lokaal op, en pas daarna gaat er iets het internet over. De cloud is bij ons de etalage; de kluis staat bij het veld.
| Wat er uitvalt | Wat er met de opname gebeurt |
|---|---|
| Internet valt uit | Livestream stopt; opname draait door en wordt later geüpload |
| De cloud is onbereikbaar | Niets: de edge-box heeft de cloud niet nodig om op te nemen |
| De AI-verwerking crasht | Regie en tags pauzeren; de ruwe opname staat los daarvan veilig |
| Een software-update staat klaar | Wordt nooit geïnstalleerd tijdens een opname; het systeem wacht |
| De stroom valt uit | Het enige echte gevaar; alles tot dat moment staat veilig op schijf |
Opnemen in stukjes: saai maar onverwoestbaar
Een ontwerpdetail dat het principe goed illustreert: de edge-box schrijft een wedstrijd niet weg als één groot bestand, maar als een ketting van korte segmenten van elk een paar minuten. Waarom? Een groot bestand dat halverwege beschadigd raakt, kan in zijn geheel onbruikbaar zijn; van een ketting segmenten is er hooguit één stukje kwijt en bestaat de rest gewoon. Crasht er iets halverwege de tweede helft, dan staat alles tot dat moment netjes afgerond op schijf. Het is het soort keuze dat niemand ooit ziet, precies zolang het zijn werk doet.
Hetzelfde geldt voor de scheiding tussen processen: het proces dat opneemt is een ander proces dan dat wat de AI draait, streamt of uploadt. De opname heeft voorrang op alles; de rest mag falen, herstarten en opnieuw proberen zoveel als nodig. We hebben het tijdens de bouw onbedoeld getest door het cloud-gedeelte middenin een lopende testopname te herstarten: de opname merkte er niets van. Dat was geen gelukje maar het ontwerp dat zijn werk deed, en eerlijk gezegd ook een klein feestje in de werkplaats.
Wat er wél in de cloud gebeurt
Na het affluiten rondt de box de opname af en begint het uploaden: eerst de kijkversie en de hoogtepunten, want die wil iedereen dezelfde avond zien, daarna de rest. In de cloud staan het portaal, de kijkomgeving en de sponsorrapportages; alles wat mensen aanraken. De taakverdeling blijft altijd dezelfde: het veld legt vast, de cloud toont. En omdat de box zichzelf op afstand laat bewaken en bijwerken (nooit tijdens een opname), hoeft er op de club niemand naar om te kijken, wat voor clubtech geen detail is maar een bestaansvoorwaarde.
Slotstuk van het bouwlog: hoe dit alles voor het eerst samen draaide, niet op een veld maar tussen de werkbanken. Het eerlijke verhaal staat in van werkplaats naar veld.